Mijn grootste boekergernissen #1

Als je vaak boeken leest, zul je je ongetwijfeld ook aan dingen storen. Misschien vind je een personage vreselijk of is de schrijfstijl van het verhaal helemaal niet jouw cup of tea. Ik heb ook een paar boekergenissen (taal- en tikfouten daargelaten, daar kan ik wel overheen kijken), die ik vandaag met je deel.

Ergernis 1: (jonge) personages en een overvloed aan alcohol

Waar ik me echt aan erger in boeken, zijn (jonge) personages die ongelofelijk veel drinken. Natuurlijk, soms hoort het bij het verhaal en gaat het bijvoorbeeld over verslaving, dan snap ik het. Andere keren erger ik me oprecht een ongeluk, vooral in YA-boeken, omdat drankgebruik zo enorm genormaliseerd wordt (al is dat het natuurlijk ook al, als je niet drinkt ben je bijvoorbeeld ‘niet gezellig’.) Jonge personages die zo makkelijk een glas wijn of bier aannemen, terwijl ze het zelf niet willen, vind ik het ergst. Waarom worden jongeren zo naïef neergezet? Waarom zegt het personage niet gewoon ‘nee’? Hebben ze het niet over alcohol drinken met hun ouders? En als ze thuis drinken: HOEZO HEBBEN DE OUDERS DAT NIET DOOR? Zo veel vragen.

‘Jonge personages die zo makkelijk een glas wijn of bier aannemen, terwijl ze het zelf niet willen, vind ik het ergst’

Bovendien vind ik het voor de verandering wel eens leuk om over een personage te lezen die minder naïef is. Een personage die bijvoorbeeld zegt: ‘ik drink niet’, en dan geen drankje aanneemt. Ik vind dat normaliseren van alcoholgebruik dus vooral ergerlijk in YA-boeken, al erger ik me bij normale romans soms ook wel aan dit soort dingen. Bij elke leuke gebeurtenis een fles wijn opentrekken of je liefdesverdriet wegdrinken. Drankgebruik en dronken worden normaliseren, terwijl het ook een serieuze verslaving kan zijn.. tja, ik vind daar dus iets van.

Ergernis 2: mega naïeve jonge personages

Mijn eerste ergernis loopt mooi over in de tweede, namelijk jongeren die heel naïef zijn. Boeken over jongeren in vriendengroepen bevatten vaak zo’n personage die eigenlijk een beetje twijfelt, maar toch met de vriendengroep meedoet. Denk: toch gaan drinken, spullen stelen, mensen pesten – allemaal dingen waarbij ze zich eigenlijk niet goed voelen. In jeugdboeken is het soms logisch dat er zo’n personage is, om bijvoorbeeld te laten zien wat groepsdruk in een vriendengroep precies is.

Toch vind ik ook wel dat er wat sterkere personages bij mogen komen, zeker in jeugdboeken. Jongeren zijn ook sterk en helemaal niet zo dom dat ze in alles meegaan.

paula's boekergenissen
Als ik me aan dingen erger in boeken, kijk ik wel iets minder vrolijk. 😉

Ergernis 3: stereotypes

Als er iets is waar ik me aan kan ergeren, dan zijn het wel stereotype personages in verhalen. Denk: een blond meisje die roze jurken draagt, op hakken loopt en alleen maar zoete witte wijn drinkt. Vreselijk vind ik dat, totaal niet origineel. Bovendien is een personage toch veel meer dan dat? Ik vind het veel toffer om te lezen over ingewikkelde personages, een meisje dat er misschien uitziet als een engel maar dat van binnen helemaal niet is. Misschien zelfs liever mensen verrot slaat, of de beste is op het voetbalveld.

‘Bier en bodybuilden is niet alleen voor mannen, hakken dragen en roze glitterjurken niet alleen voor vrouwen’

Nog zoiets, het stereotype mannelijke student: een jongen met donker haar, bijzondere ogen, gespierd omdat hij naar de sportschool gaat, slim omdat hij allerlei ingewikkelde colleges volgt van een lastige studie, bier drinkt, veel uitgaat en meisje na meisje veroverd omdat hij de beauty and the brains heeft. Kortom: het mag soms wel iets origineler. Een jongen die een fancy wit wijntje drinkt en soms een roze jurk wil dragen, kan toch ook prima? Of een meisje dat gespierd is omdat ze traint in de sportschool? We moeten af van dat stereotype gedoe en dingen ‘mannelijk’ of ‘vrouwelijk’ noemen. Bier en bodybuilden is niet alleen voor mannen, hakken dragen en roze glitterjurken niet alleen voor vrouwen. Punt uit.

Wat zijn jouw boekergenissen?

3 thoughts on “Mijn grootste boekergernissen #1

  1. Mijn grootste ergernis zijn naïeve jonge vrouwen (meestal in chicklits) die op een redactie of ander kantoor werken onder hun niveau. Die vervolgens over hun baas en/of collega’s gaan klagen en zich zielig voelen omdat ze onder hun niveau werken, vaak nog een beetje liegen tegen vriendinnen over hun werkelijke functie.

    Leuke blogpost trouwens 🙂
    Luna onlangs geplaatst…Tijgerkop van Mingfang WangMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge