Review: Murder On The Orient Express | Boek vs. film

Het is je vast niet ontgaan dat de film Murder on the Orient Express sinds een klein maandje in de bioscoop draait. Toen ik zag dat het boek Murder on the Orient Express werd verfilmd was ik direct in extase. En nee, niet alleen omdat Johnny Depp een rol vertolkt (LOVE Johnny Depp) maar omdat ik al verliefd was op het verhaal toen ik het boek van Agatha Christie had gelezen. Ik vond het plot ijzersterk, de setting fantastisch en de karakters waren perfect uitgewerkt. Ik had dan ook hoge verwachtingen.

There was a sudden jerk. Both men swung round to the window, looking out at the long lighted platform as it slid slowly past them. The Orient Express had started on its three-day journey across Europe’ – Murder on the Orient Express by Agatha Christie

Een verhaal als een Cluedo-spel

Misschien heb je al een keer een boek van Christie gelezen, misschien niet. Voor mij voelt het lezen van een Christie in ieder geval als het spelen van het spel Cluedo. Ken je dat nog? Je hebt een bord met allerlei kamers die je vanaf bovenaf ziet. De spelers moeten erachter zien te komen wie de van de ongeveer zeven verdachten de moord gepleegd heeft, met welk voorwerp en in welke kamer. Als kind (en waarschijnlijk nu nog steeds) vond ik het spel ontzettend spannend.

‘Als lezer ben je bij alle verhoren, zie je alle bewijsstukken die Hercule Poirot verzameld en hoor je hem, als het ware, verschillende theorieën overwegen en afwegen’

Zo ervaar ik de boeken van Christie ook. Ze geeft je als het ware een vogelperspectief van alle gebeurtenissen; als lezer ben je bij alle verhoren, zie je alle bewijsstukken die Hercule Poirot heeft verzameld en hoor je hem, als het ware, verschillende theorieën overwegen en afwegen.

Embed from Getty Images

Ik vind dat de film dit effect goed heeft weten over te brengen. Sommige scenes, zoals het moment waarop ze het ‘slachtoffer’ vinden, zijn letterlijk van bovenaf gefilmd en lijken zo wederom letterlijk op een spelbord van Cluedo. Daarnaast bespreekt hij diverse theorieën met zijn metgezel en wordt er extra aandacht besteed aan opvallende bewijsstukken uit de trein. Niets op aan te merken dus.

‘Toch vond ik ergens jammer – omdat ik uit het boek wist dat er een paar personages niet helemaal tot hun recht zijn gekomen in de film’

De personages in Christie’s boeken zijn ook altijd subliem uitgewerkt. Poirot observeert ze tot in de kleinste details waardoor je het gevoel hebt dat je elke verdachte goed leert kennen. Dit gevoel kreeg ik bij de film niet helemaal. Ik snap het natuurlijk zeker, dat het ontzettend moeilijk is om zoveel observaties van zoveel verschillende verdachten in een film te proppen. Toch vond ik ergens jammer -omdat ik uit het boek wist dat er een paar personages niet helemaal tot hun recht zijn gekomen in de film.

Absurde en stereotyperende personages

Daarnaast vond ik dat de personages in de film nogal absurd waren uitgewerkt. De personages in het boek zijn vaak stereotyperend, maar wel geloofwaardig. De personages, de graaf en gravin bijvoorbeeld, in de film waren zo overdreven en absurd uitgewerkt dat ze nogal ongeloofwaardig op mij overkwamen. Jammer.

The numbers don't add up. #OrientExpressMovie

A post shared by Murder on the Orient Express (@orientexpressmovie) on

Verschil tussen boek en film: dialogen versus actiescènes

Verder viel het me op dat waar het boek het doet van de kracht van dialoog, de film toch een hoop actiescenes heeft toegevoegd waar in het boek niets over terug te vinden is. De scene waarin de dokter Poirot bedreigd wordt met een pistool bijvoorbeeld, komt niet voor in het boek (SPOILER).

‘In het boek vind je bijvoorbeeld ook niemand die naar buiten rent om een boek te verbranden’

Wellicht dat dit soort scenes zijn toegevoegd omdat ze bang waren dat kijkers anders hun aandacht zouden verliezen, persoonlijk vond ik het onnodig. In het boek vind je bijvoorbeeld ook niemand die naar buiten rent om een boek te verbranden, en dat is dan ook direct mijn volgende en misschien wel grootste ‘ergernis’..

Typisch Christie & de locatie maakt het verhaal af

Christie’s mysteries vinden zich zo goed als altijd plaats in een soort bubbel. Denk hierbij aan kleine dorpjes, grote villa’s of één andere bepaalde setting. Hoewel de Orient Express grote afstanden aflegt, speelt de plot zich af in de trein en in de trein alleen. En dit maakt het hele Cluedo gevoel helemaal af.

‘De makers van de film besloten deze bubbel echter doodleuk door te prikken en stapten de trein uit’

De moordenaar moet zich wel in de trein bevinden, net zoals het moordwapen en alle andere bewijsstukken. Iedereen en alles in de trein is verdacht. De makers van de film besloten deze bubbel echter doodleuk door te prikken en stapten de trein uit. En waarom vind ik dit zo vervelend? Omdat de magie er zo als het ware helemaal af is.

Embed from Getty Images

Losse eindjes in de film

Misschien is de moordenaar dus toch de trein uit gevlucht, misschien ligt het moordwapen wel in de sneeuw ergens kilometers voordat de trein tot stilstand kwam. Het creëert losse eindjes die Christie in haar boek helemaal NIET heeft. Waarom iets perfects minder perfect maken?

‘Waarom iets perfects minder perfect maken?’

Daarnaast zie ik totaal de meerwaarde niet van het ondervragen van een verdachte aan een tafel naast de trein. Of het onthullen van de moordenaar in een soort open grot. Waarom niet gewoon in de trein, waar het immers allemaal begon? Zoals je misschien merkt ben ik een groot fan van dingen ‘rond’ maken.

Het eindoordeel over het boek en de film

Is de film dan geen aanrader? Jazeker wel, maar ik vond het boek mooier. Een vreselijke cliché zin, maar absoluut waar. De kunst is daarom misschien wel om het los van elkaar te zien, maar daar moet ik nog aan werken. Of niet. De film was leuk, het boek was leuk, maar in detail lijken ze maar weinig op elkaar.

6 thoughts on “Review: Murder On The Orient Express | Boek vs. film

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge