Wat ik vond van Atypical op Netflix

Een serie met een autistische jongen in de hoofdrol. Best een goede keuze, omdat autisme zo meer onder de aandacht wordt gebracht en kijkers er tussen de vrolijke scenes door misschien nog wel iets van opsteken ook. Toch is er ook veel kritiek op de serie. Want: niet iedereen met autisme is zoals de achttienjarige Sam, de hoofdrolspeler. Dat en meer in deze kritische bespreking over Atypical.

In het kort: Atypical

Atypical gaat over Sam (18) die autistisch is. In de serie volg je zijn leven, met zijn ouders, zijn zus Casey en psycholoog Julia. Al in de eerste aflevering vertelt Sam aan zijn ouders dat hij volgens Julia moet gaan daten. Zo komt hij meer uit zijn comfortzone en leert hij meer sociale vaardigheden. Hoe spannend dat ook is, Sam begint met daten.

Eerste indruk & moeilijk om representatief te zijn

Voordat ik begon met het kijken van deze serie, had ik al wat kritiek gehoord. Zo zag ik in deze aflevering van RTL Late Night hoe presentator Filemon (zelf autistisch) en een autistische vrouw de serie bespraken. Hoewel ze het niet helemaal representatief vonden (‘hij vindt wel heel snel een date!’), was het volgens hen ook een grappige luchtige serie met ontroerende momenten. Na aflevering 1 was dat ook mijn eerste indruk. Het is een luchtige serie die je gemakkelijk wegkijkt, met af en toe wat heftigere scenes.

‘Sam in Atypical is maar fractie van de hele representatie van het autistische spectrum’

Naar mate ik verder keek, merkte ik wel dat autisme in zijn geheel niet erg representatief is in Atypical. Natuurlijk heeft Sam een bepaalde vorm van autisme en uit hij zich op bepaalde manieren, maar in het echte leven is niet iedereen zoals Sam. Het autistische spectrum is heel breed, zoals je bijvoorbeeld in Filemon’s documentaire-serie Het Is Hier Autistisch kunt zien. Sommige autisten gaan naar een opvang of zitten in een instelling, omdat ze een heftige vorm van autisme hebben. Andere mensen met een lichtere vorm van autisme doen mee aan het dagelijks leven en hebben af en toe moeilijke momenten. Het is heel verschillend.

Sam in Atypical is dus maar fractie van de hele representatie van het autistische spectrum. Maar ja: in een serie het hele autistische spectrum belichten is ook wel erg lastig. Ik vind het in Atypical in ieder geval een goed punt dat ze gekozen hebben om een autistische jongen als hoofdpersoon te nemen. Wat voor klein deel hij ook vertegenwoordigd, het is wel een deel van het autistische spectrum. Als mensen daardoor meer begrip krijgen, lijkt mij dat iets goeds. Maar er is meer kritiek.

atypical nieuwe netflix serie review
Foto via DenOfGeek.com

Veel stereotypering & terechte kritiek

Ik vind het dus best goed dat een autistische jongen de hoofdrol heeft. Toch las ik ook dat de serie erg stereotyperend is. Zo zegt Mickey Rowe in TeenVogue dat hij het feit dat Sam vaak een geluiddempende koptelefoon draagt, stereotyperend vindt. “Throughout the show, Sam’s autism manifests in how he simply makes the people around him incredibly uncomfortable”, vertelt Mickey verder op TeenVogue.com.

‘In het echte leven is het niet respectvol om te lachen om autistische mensen, waarom gebeurd het dan zo vaak in de serie?’

Ik ben het met hem eens, zeker naar mate ik meer afleveringen keek, kreeg ik het gevoel dat Sam erg eenzijdig werd neergezet. Zijn autistische kant wordt uitvergroot, terwijl er zoveel meer kanten zijn. Ook zegt Mickey Rowe dat Atypical Sam neerzet als iemand waar je om moet lachen. In het echte leven is het niet respectvol om te lachen om autistische mensen, waarom gebeurd het dan zo vaak in de serie? Dat had van mij zeker anders gemogen. Zeker omdat een deel van de kijkers misschien wel denkt dat het daardoor normaal is om zulke mensen uit te lachen. Ook de stereotyperende dingen die Rowe benoemd, zoals de koptelefoon, zouden ook anders kunnen. Ik vind dat de makers van de serie daar beter over na hadden kunnen denken, al snap ik best dat ze duidelijk wilden maken dat Sam autistisch is. Maar dit is niet de manier.

Deels positief

Hoewel de kritiek op Sam terecht is, vond ik de serie verder goed in elkaar zitten. Je ziet hoe de ouders van Sam het lastig vinden en hoe zijn zus Casey altijd voor hem klaarstaat op school. Casey vond ik misschien wel het leukste personage. Zij is er altijd voor haar broer. Als ze de mogelijkheid krijgt om naar een andere school te gaan twijfelt ze dan ook heel erg: kan ze Sam wel alleen achter laten? Al met al vond ik de serie dus redelijk leuk. Ik kan niet ontkennen dat het makkelijk wegkijkt en het vermakelijk is om te kijken. Wel hoop ik dat iedereen die de serie kijkt, snapt dat autistische mensen uitlachen in het echte leven respectloos is en dat er vele vormen zijn autisme. Niet iedereen is zoals Sam.

Trailer

Foto via DenOfGeek

Wat vond jij van Atypical?

1 thought on “Wat ik vond van Atypical op Netflix

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge