Blogmas 11: ‘Dodemangstango’ – Scandinavisch goud of een misser?

Buiten is het donker, de regen tikt op de ramen en de warme chocolademelk staat bij je voeten. Wat is er op zo’n moment nou beter dan een bloedstollende thriller, die je hartslag per bladzijde doet verhogen? Een Scandinavische thriller natuurlijk! Met Dodemangstango doet Geir Tangen een ode aan de Scandinavische thriller. Goud of een misser?

De politie in Haugesund wordt hard aan het werk gezet: de meest gruwelijke moorden stapelen zich één voor één op. Lotte Skeisvoll – de recherche die áltijd alles weet op te lossen – wordt op non-actief gezet, wanneer blijkt dat zij er meer mee te maken heeft. Maar wat? En houden alle zaken wel verband? Ondertussen speelt journalist Viljar Gudmundsson met het verleden. Hij en Lotte hebben een moord in de doofpot gestopt, maar door Lotte begint zijn geweten op te spelen. Moet hij het bekennen? En dan is er nog Knut, die aan het begin van zijn carrière staat. Een jonge jongen blijkt verdwenen – zelfmoord? – Knut doet er in ieder geval alles aan om de waarheid boven tafel te halen.

Concentration needed

Viljar, Olav, Knut. En dan hebben we het nog niet eens over al die moeilijke (!) Noorse dorpsnamen gehad. Wil je graag een boek lezen – maar ben je er niet helemaal bij met je aandacht – en ben je van plan om het regelmatig weg te leggen, kies dan voor iets anders. Dit boek heeft je volle aandacht nodig. Je moet even wennen aan de personages, hun rollen en de verhaallijn, die door alle moorden net zo’n wirwar lijkt als de namenstroom die je over je heen krijgt gestort. Maar zit je er eenmaal in, dan leest het boek alsnog als een trein.

Slapen doe je de komende nachten niet

Typisch Scandinavische misdaadliteratuur

Dodemanstango is niet alleen een ode aan de Scandinavische thriller, het is ook het laatste deel van de trilogie. Heb je de vorige boeken niet gelezen? Geeft niks, het verhaal staat helemaal op zichzelf! En de vragen die je na het lezen overhoudt – tja – die houden het eh, spannend? Onwaarschijnlijke, nauwe verbanden tussen helden en schurken, de abrupte plotwendingen en hysterisch opgebouwde eindes waar alles tot een knallend hoogtepunt komt, dat noemt Tangen nou typisch Scandinavische misdaadliteratuur. Dodemangstango heeft het allemaal, ze winden er geen doekjes om. Of het nou enkel goud is? Het is vooral luguber – zeker geen feelgood – en spannend tot het einde. Slapen doe je de komende nachten niet.