We zijn hier en dan zijn we weer weg. Dat was al zo voordat ze kwamen. Dat is altijd zo geweest. De Anderen hebben de dood niet uitgevonden, ze hebben hem alleen geperfectioneerd. De dood eindigt niet op een continent of in een oceaan, niet bij een berg of op een vlakte, in een jungle of een woestijn. Hij eindigt waar hij begon, waar hij van meet af aan was: op het slagveld van het laatste, nog kloppende mensenhart.

De laatste ster is het derde deel van de spectaculaire trilogie De vijfde golf . In dit verhaal van Rick Yancey is het grootste deel van de wereldbevolking uitgeroeid door een aanval van buitenaardse wezens. Met elke nieuwe golf vallen er steeds meer slachtoffers. Stroomuitval, tsunami, epidemie, sluipschutters en dan de geheimzinnige ‘vijfde golf’. Die laatste is aangebroken en de overgebleven mensen hebben de taak op zich gekregen het bestaan van de mensheid te redden. Ik had gemengde gevoelens over de vorige twee delen, maar dit laatste boek heeft uitsluitsel gegeven: deze reeks is een aanrader!

Hoewel dit boek misschien een typisch science-fiction verhaal lijkt, is het eigenlijk erg origineel. Er komen geen marsmannetjes of mystieke wezen aan te pas. Tijdens de vierde golf leerden we dat de wezens geïnfiltreerd zijn in mensen, waardoor ze ongezien te werk kunnen gaan. Dit maakt het verhaal veel spannender, want het vertrouwen tussen de mensen onderling is aangetast. De personages worstelen telkens weer met wie te vertrouwen is en wie niet. Hierdoor staat de mensheid veel meer centraal dan het
buitenaardse leven. Yancey speelt met de vraag wat de kern vormt van het menselijk bestaan. Hierdoor krijgt het verhaal meer diepgang en heeft het een filosofisch randje.

Wisselende perspectieven

Je leest het verhaal door de ogen van bijna alle personages. Dit is enerzijds een voordeel, doordat je vanuit verschillende standpunten een blik krijgt op het grote geheel. Maar net zoals in de vorige twee delen wisselt Yancey erg snel tussen de verschillende perspectieven, waardoor het verwarrend is voor de lezer. Je moet altijd een hele bladzijde lezen voor je begrijpt wie er aan het woord is. Doordat de stukjes zo kort zijn is het ook moeilijker om een goed beeld te vormen van alle personages. Je krijgt als lezer niet veel tijd om je aan te passen. Niet alle perspectieven zijn in dezelfde tijd geschreven, wat erg storend is. Sommige personages vertellen vanuit de ik-vorm, waar anderen in de derde persoon zijn
geschreven. Dit is zo doorheen de hele reeks en zorgt voor chaos. Het is geen meerwaarde voor het verhaal, maar eerder onnodig naar mijn mening.

Verder hanteert Rick Yancey een bondige schrijfstijl met veel actie, maar geregeld ben ik ook ontroerd door zijn prachtige zinnen. Dankzij de humor die hij in het verhaal verwerkt, wordt het verhaal niet te zwaar. De trilogie is goed opgebouwd en vormt een mooi geheel. Toch heeft elk deel zijn eigen focus. In het eerste deel waren de personages voornamelijk bezig met wat er gaande was. En nu in het laatste deel verschuift de wie?-vraag naar ‘waarom’. De personages proberen te achterhalen wat de beweegreden is voor deze invasie.

Een meesterlijk plot

Het tempo dat in het tweede deel even zoek was, is helemaal hervonden in het laatste deel. In de eerste hoofdstukken komt het verhaal wat moeizaam op gang, maar dan gaat het verhaal in volle vaart verder. De ene bloedstollende gebeurtenis volgt de andere in een hoog tempo op, waardoor de spanning doorheen het hele verhaal aanwezig is. De personages ondernemen veel actie en vinden daardoor veel antwoorden op de grote hoeveelheid vragen. Toch bleef ik na het lezen nog met enkele vragen achter. Sommige delen van het verhaal blijven een beetje vaag en worden aan de verbeelding overgelaten.

Desondanks is het intense plot meesterlijk. Na een hele hoop onverwachte wendingen en spannende gebeurtenissen krijgt deze trilogie een waardig einde. Het is hartbrekend en geniaal tegelijkertijd.

Eindoordeel | Deze reeks is geniaal bedacht en verrassend genoeg realistisch. Het onderscheidt zich van anders science-fiction boeken doordat de focus ligt op het menselijke in plaats van op het buitenaardse. De laatste ster is een indrukwekkende afsluiter van deze trilogie en maakt de kleine minpuntjes meer dan goed.

Meer lezen zoals dit?
De stunt van haar leven van Julie Cohen is een heerlijk feelgood boek
Recensie: Donkerblauwe woorden van Cath Crowley
Recensie: Tienduizend Hemels Boven Jou van Claudia Gray – ‘fascinerend’