Anna ziet hoe haar overbuurvrouw doodgestoken wordt. Gewoon, wanneer ze uit het raam staat te kijken, met een glas wijn in haar hand en het geruis van een zwart-wit film op de achtergrond. Maar niemand gelooft haar. Sterker nog, de vermoorde vrouw in kwestie loopt doodleuk haar woonkamer binnen. Ogenschijnlijk springlevend. Maar hoe dan?

Nadat Anna haar man en dochter na een relatiebreuk bijna niet meer ziet, brengt ze haar dagen binnenshuis door. Vanuit hier bespioneert ze haar buren, drinkt ze ontelbare glazen wijn en probeert ze haar werk als psycholoog voort te zetten door mensen te helpen op een online forum. Hoewel er weinig mis kan gaan als je alleen maar binnenblijft, lijkt Anna een gave te hebben om zich een hoop ellende op de hals te halen.

Maar je eigen ogen liegen niet. Toch?

Wanneer haar nieuwe buurvrouw plotseling op de stoep staat voelt het voor Anna alsof er een wereld voor haar opengaat. Niet zo gek dus, dat ze vervolgens in alle staten is als ze deze nieuwe vriendin dood ziet gaan. Ze breekt zelfs al haar eigen regels en waagt zich naar buiten. En dat is nog maar het begin van alle ellende. Ze wordt wakker in het ziekenhuis en iedereen om haar heen ontkent het misdrijf. Iedereen begint ze zich zorgen te maken om Anna en haar zorgwekkende leefsituatie. Zo erg, dat Anna bijna aan zichzelf begint te twijfelen. Maar je eigen ogen liegen niet. Toch?

De vrouw in het raam is de debuutthriller van A.J. Finn, pseudoniem van redacteur William Morrow. Hij heeft eerder gewerkt met grote namen als Karin Slaughter en Nicci French, en dat is te merken. Zijn debuut is erg ambitieus en het is duidelijk dat hij weet hoe je moet schrijven.

Zijn debuut is erg ambitieus en het is duidelijk dat hij weet hoe je moet schrijven

De opzet van het plot is niet meer heel origineel en doet al snel denken aan een boek als Ik volg je van Lisa Jewell. Toch is Finn een goede schrijver en dat is wat zijn boek boven soortgelijke boeken tilt. Zijn schrijfstijl is hier en daar wat warrig maar wordt steeds duidelijker en helder. Een symbool voor Anna’s warrige gedachten die beetje bij beetje meer houvast en vorm krijgen – en ook de vertelstijl wordt daarmee steeds minder warrig. De keerzijde is dat Anna zo goed is uitgewerkt, en ze zo realistisch lijkt, dat een deel van het verhaal wat voorspelbaar wordt. Zo blijkt er meer aan de hand met haar dochter en ex, en dat is van mijlenver aan te voelen. Finn gooit een beetje zijn eigen ruiten in door het plot zo dicht te timmeren dat de uiteindelijke ontknoping slecht uitgewerkt voelt. Als Anna achter de waarheid komt en er nog een dode valt, draait iedereen 180 graden en is er niemand meer die aan Anna’s waarheid twijfelt. Dit strookt niet met de behandeling van Anna die we gedurende het gehele boek hebben ervaren. Bovendien is er niemand die haar verhaal kan navertellen. Dus waar komt die geloofwaardigheid dan ineens vandaan?

De weg naar de ontknoping laat namelijk een knap staaltje schrijfwerk zien

Hoewel het boek spannend is tot de laatste bladzijde, voelt de uiteindelijke ontknoping wat onwerkelijk en een beetje als een anticlimax. Dit wil niet zeggen dat je De vrouw in het raam moet laten liggen, de weg naar de ontknoping laat namelijk een knap staaltje schrijfwerk zien en alleen daarom zou je dit boek al moeten lezen.