Omdat Thomas Olde Heuvelt toch wel vaak in één zin genoemd wordt met Stephen King, en ik de boeken van King altijd erg fascinerend vind, duurde het niet lang voordat ik met ‘Hex’ op de bank zat. ‘Hex’ werd ontzettend positief ontvangen en was dan ook een doorslaand succes. Niet gek dus, dat ik in de wolken was toen ik een gesigneerd exemplaar van ‘Echo’ door de brievenbus kreeg. Of ‘Echo’ kan tippen aan ‘Hex’? Dat lees je hier.

‘Echo’ draait om Sam, Nick en de berg de Maudit. In zekere zin gaat het om een driehoeksverhouding. De Amsterdamse Nick is de stoere, impulsieve klimmer; een aantrekkelijke adrenaline-junkie die positief en energiek in het leven staat. De New Yorkse Sam is wat gereserveerder, misschien ietwat cynisch en heeft een zekere dosis nuchterheid. Hoewel Sam en Nick een stel zijn, zou je ze kunnen beschouwen als complete tegenpolen. Als Nick koers zet om samen met zijn maatje Augustin de Maudit te beklimmen, ziet Sam hem pas weer als Augustin dood is en Nick met zijn gezicht in het verband in een ziekenhuis in Zwitserland ligt. Dat er zich iets gruwelijks heeft plaatsgevonden op de Maudit is een ding dat zeker is, maar wat er dan precies gebeurd is?

De Maudit krast in je ziel. Of jij blijft bij de berg, of je neemt de berg met je mee. Augustin blijft, Nick neemt de berg mee. Letterlijk. Uiteindelijk scheurt de Maudit niet alleen Nick aan stukken, maar ook zijn leven en dat van hun omgeving. Wat volgt is een boek dat voelt als een dialoog tussen Nick en Sam. Dagboekfragmenten en manuscriptdelen wisselen elkaar af met het hier en nu. Om de beurt zitten Nick en Sam op de praatstoel en beetje bij beetje wordt enigszins duidelijk wat er zich op de berg heeft afgespeeld en waar de berg precies voor staat. Toch blijf je je afvragen wie er nou een spelletje met wie speelt. Is het Nick die simpelweg gek is geworden, is het Sam die de situatie goed weet te overdrijven of is het toch de berg, de Maudit, die Nick stukje voor stukje afpakt?

Het feit dat Olde Heuvelt kan putten uit eigen ervaring en dat kan combineren met een eindeloze bron van fantasie, maakt voor mij dat Olde Heuvelt het verdient ook los van King geroemd te worden

Zowel King als Olde Heuvelt hebben gevoel voor detail en allebei kunnen ze prachtig met woorden spelen. Waar ‘Hex’ zo door King geschreven had kunnen zijn, weet Olde Heuvelt zich met ‘Echo’ te onderscheiden. Olde Heuvelt heeft overduidelijk kennis van zaken: hij is zelf klimmer en dat merk je. Voor mij voelde het alsof ik zelf op de Maudit stond en ik voelde hem in mijn nek hijgen. Net zoals de boeken van King zijn de boeken van Olde Heuvelt volstrekt origineel, maar het feit dat Olde Heuvelt kan putten uit eigen ervaring en dat kan combineren met een eindeloze bron van fantasie, maakt voor mij dat Olde Heuvelt het verdient ook los van King geroemd te worden.

Terwijl Nick de innerlijke strijd met de Maudit aangaat, worstelt Sam met zijn liefde voor Nick. Nick is niet meer de aantrekkelijke en energieke man waar hij toen ooit als een blok voor viel. Hoe kun je houden van een man die niet alleen lijkt op een monster, maar zich ook zo gedraagt? Nick mag dan misschien wel een monster zijn, maar hij is wel zíjn monster. Dit conflict loopt als een rode draad door het boek en het is fascinerend om te zien hoe Olde Heuvelt de Maudit gemaakt heeft tot zoveel meer dan een alleen berg. De Maudit staat voor acceptatie, obsessie, liefde en angst voor het onbekende. Ondertussen vinden steeds meer mensen de dood en Nick – of toch de Maudit? – lijken de oorzaak te zijn. Zowel Nick als Sam moet een keuze gaan maken, want soms betekent liefde namelijk loslaten.

‘Echo’ is een reis en zo moet je het ook lezen

Zoals in ‘Hex’ is de schrijfstijl boeiend en de woordenschat omvangrijk. Deze stijl kenmerkt het genre en je moet niet vies zijn van beeldige beschrijvingen en talrijke details. Deze manier van schrijven zorgt ervoor dat je als lezer afgeremd wordt. Soms moet je het boek even wegleggen, gewoon omdat je dan tijd hebt om alles goed tot je door te laten dringen. ‘Echo’ is niet gemaakt om in één ruk uit te lezen, want dan heb je geen tijd om stil te staan bij de prachtige beschrijvingen en lukt het je ook niet om je op de Maudit te wanen. Net zoals op vakantie, waar je prachtige dingen meemaakt, moet je deze ’s avonds laten bezinken onder het genot van een biertje op de campingdisco, of zoals Nick in een bivakzak onder de sterrenhemel: ‘Echo’ is een reis, een beklimming als het ware, en zo moet je het ook lezen.

Vijf sterren.