Even verdwijnen in het leven van Casey Han

In 2017 verscheen Pachinko, het tweede boek van Min Jin Lee dat het leven van meerdere generaties van een Koreaanse familie in Japan omspant. Het boek werd een bestseller, waarna drie jaar later ook haar debuutroman Han vertaald werd. Han is een mooie familiesaga over een Koreaanse familie in New York, waarbij persoonlijke doelen en ambities continu botsen met de eer en de reputatie van de (familie)gemeenschap.

In Han van Min Jin Lee volgen we het leven van Casey Han en haar familieleden en vrienden. Het boek speelt zich af in New York begin jaren negentig en begint met Casey die door haar vader het huis uit wordt gezet. Wat volgt is een serie gebeurtenissen uit Casey’s leven, die zich nu in haar eentje moet zien te redden. Ze trekt tijdelijk in bij een vriendin van vroeger, wiens man haar aan een baan helpt. Zo probeert ze zichzelf langzaam weer uit de put te helpen, maar niet alles loopt zoals ze zelf zou willen: haar vriend gaat vreemd, haar volgende vriend wil niet met haar trouwen, op haar werk wordt ze omringd door seksistische en masochistische mannen. Afgewisseld met hoofdstukken uit Casey’s leven lezen we over haar vriendinnen, haar vriendjes, haar familieleden en hun persoonlijke strijd met het leven.

Alhoewel Casey Han overduidelijk het hoofdpersonage is, bieden de hoofdstukken vanuit het oogpunt van de zijpersonages een mooi inzicht in hoe de gebeurtenissen in Casey’s leven door haar omgeving beleefd worden. Min Jin Lee toont zich dan ook weer een meesterverteller in dit boek, evenals in haar tweede boek Pachinko. Ook al heeft Min Jin Lee pas twee boeken geschreven, ik zou haar schrijfstijl en manier van verhalen vertellen overal uit kunnen pikken: ze vertelt objectief observerend, met veel details en aandacht voor het gevoelsleven van haar personages. Opvallend is ook de altijd ‘nette’ taal: het lijkt wel alsof haar personages amper spreektaal gebruiken.

Opvallend is ook de altijd ‘nette’ taal: het lijkt wel alsof haar personages amper spreektaal gebruiken

Dat de taal waarin het boek geschreven is allemaal heel keurig is wil niet zeggen dat Han een saai boek is; integendeel. Soms gebeuren er zoveel dingen tegelijk dat het lastig bij te houden is. Dat is dan ook een van de minpunten aan dit boek: Min Jin Lee gaat net iets te veel zijweggetjes in, van personages waar we één hoofdstukje over meelezen en vervolgens niks meer van horen. Dat maakt de focus van het boek een tikkeltje onscherp. Als de achtergrondverhalen van een paar zijpersonages waren laten vallen, was er meer ruimte geweest voor de verhalen van andere personages. Zoals bijvoorbeeld die van Casey’s moeder, die verkracht wordt door haar koordirigent, op wie ze eigenlijk verliefd is. Het was erg mooi geweest als er voor de gevolgen van deze gebeurtenis voor haar meer aandacht was besteed; ik vond dit een van de interessantere verhalen uit het boek.

Daarnaast is het jammer dat de vrouwelijke personages in Han niet zelden worden geobjectificeerd, vaak vanuit het perspectief van een mannelijk personage. Het is ongetwijfeld een realistische weergave van hoe er in die situaties tegen vrouwen aangekeken werd, maar toch mis ik hier een stukje reflectie of kritiek op vanuit de vrouwelijke personages zelf.

Min Jin Lee toont zich weer een meesterverteller in dit boek

Toch doen deze twee minpunten niet genoeg af aan het verhaal om mij jullie het boek te doen afraden. Min Jin Lee is gewoon een ontzettend goede schrijfster, die je moeiteloos meeneemt in het verhaal van Casey Han en je aandacht zo’n 700 pagina’s lang weet vast te houden.