Kate Alice Marshall – een voor mij tot nu toe onbekende schrijfster & designer – schrijft historische romans onder de naam Kathleen Kimmel. Onder haar eigen naam is ze zich gaan verbreden door boeken te publiceren in het Young Adult genre. Score for me. Romantisch gezever in de middeleeuwen is niks voor mij, geef mij maar moderne humor & sensatie…

Door een tragische gebeurtenis moet Jess verplicht verhuizen. Van de grote stad naar Alaska, in the middle of nowhere. Hier woont namelijk haar vader, een man die Jess voor het laatst heeft gezien toen ze nog een klein kind was. De wrok op haar vader kan ze maar een korte tijd uiten. Dit verhaal vertelt namelijk de gebeurtenissen voor en na de dood van haar vader. Jess, het stadse meisje met een handicap, moet plotseling in haar eentje in de wildernis zien te overleven. Omdat ze niet weet of ze het überhaupt zal overleven en om niet vergeten te worden, schrijft ze haar verhaal op in haar notitieboek.

Het verhaal speelt zich af in het heden en verleden. Deze tijdswisseling is alles behalve irritant. Het zorgt voor de spanning in het verhaal. Doordat Jess zich hardop alles afvraagt en haar handelingen uitvoerig beschrijft in een soort dagboekvorm, wordt deze spanning er af en toe uitgehaald. Dat is jammer, want ik houd wel van wat tempo tijdends het lezen en ga liefst als een sneltrein door het verhaal heen. De gedetailleerde beschrijvingen zorgen er wellicht voor dat je eerst even in het verhaal moet komen, maar als je eenmaal bezig bent voel je zoveel sympathie voor Jess haar karakter, dat je wel moet weten hoe dit verhaal afloopt.

Na het lezen van dit boek weet ik één ding zeker: kamperen is niet mijn ding. Sure – met een praktisch ingerichte tent en het schone(!) toiletgebouw op loopafstand lijkt het me heerlijk om een weekendje te badmintonnen en bingo te spelen bij het recreatiegebouw, maar de belevenissen van Jess zijn van een heel ander niveau. Dit gaat om overleven. Overleven in de wildernis, waar het avondeten bijelkaar moet worden gesprokkeld op alle mogelijke manieren, als er al iets te eten is. Door de uitvoerige beschrijvingen weet ik inmiddels wel hoe je een konijn moet villen. Maar of ik dat nou moet willen?

Young Adult – een genre wat Marshall wat mij betreft goed onder de knie heeft. Alle emoties komen in dit verhaal voorbij: ik heb hardop gelachen, mijn adem ingehouden en zelfs een traan gelaten. Ook al zit ik vol emoties – mijn vriend zal dit niet ontkennen – een verhaal moet voor mij wel heel wat in petto hebben mocht ik er spontaan van gaan huilen. Het uitlezen zeker waard, chapeau!