Dat Griet op de Beeck romans kan schrijven, weten we ondertussen allemaal. Maar haar schrijfstijl maakt verschillende emoties los bij het lezerspubliek. Met Gezien de feiten schreef Griet in 2018 het Boekenweekgeschenk, waarop een aantal heftige recensies volgden. Zo schreef de Volkskrant: ‘De Novelle Gezien is geen propaganda voor het Nederlandse boek. Ze had beter niks kunnen doen’. Geldt dit ook voor haar vierde roman Let op mijn woorden?

Lise voelt zich niet thuis in haar kortzichtige familie. Ze is bestempeld tot ‘problemenoplosser’ en rent als een kip zonder kop tussen haar familieleden door om eventuele ruzies te sussen. Dat is een grote druk voor een vijftienjarige. Een meisje midden in de puberteit, met te veel spek om haar lichaam en – tot overmaat van ramp – ook nog eens een hopeloze verboden liefde. Lise wil graag zichzelf zijn, maar heeft geen idee hoe dat nu eigenlijk moet.

Hoe ver ga je voor je familie en waar trek je de lijn?

Opeens zijn we tien jaar verder. Dat Griet graag springt in de tijd, moet voor haar trouwe lezers geen verrassing zijn. Lise is op dit moment midden twintig en druk bezig met haar carrière. De hopeloze liefdes zijn gebleven en ze worstelt nog steeds met haar ouders, die haar regelmatig bellen om over elkaar te kunnen roddelen. Eigenlijk is ze hun relatietherapeut en dat weet ze zelf maar al te goed. Toch moet ze een weg zien te vinden in dit leven, voordat ze zichzelf totaal is verloren. Het boek gaat over de zoektocht naar haar eigen leven. Hoe ver ga je voor je familie en waar trek je de lijn? Durf je eigenlijk wel bij jezelf naar binnen te kijken?

Het enige Vlaamse gezever dat ik tegenkom, zit in mijn eigen hoofd. Ik kan er niks aan doen, maar alleen al door het vele gebruik van ‘gij’ lees ik het verhaal aan mezelf voor met een Vlaamse ondertoon. Weer een andere kant van mezelf ontdekt! Door Griet haar uitgebreide voorbeelden en beschrijvingen – tot in de details en op het dromerige af – komen de personages helemaal tot leven. Je moet weten hoe het afloopt met Lise, want ze bestaat en je geeft om haar. Je wordt erin meegesleept en legt het boek na afloop met een zucht weer neer. Dat is nou de kracht van Griet.

Je moet weten hoe het afloopt met Lise, want ze bestaat en je geeft om haar

Het is geen tranentrekker – er gaan geen honden dood, iets waar ik spontaan van leegloop – maar het is ook zeker geen gezever. Het is een boek dat je laat nadenken over het leven. Hoe je gevormd wordt door de mensen om je heen en hoe belangrijk het is om uiteindelijk altijd je eigen weg te vinden. Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen.

Let op mijn woorden is het tweede deel van een trilogie. In het laatste boek zal Griet antwoorden geven op de vragen die de boeken Het beste wat we hebben en Let op mijn woorden hebben opgeroepen. Nog even wachten dus, voordat ik Lise weer ontmoet.