Het boek van Tonke Dragt De brief voor de koning werd in 2008 al verfilmd, dit jaar verscheen er een serie van het boek op Netflix, bewerkt door William Davies en Paul Trijbits. En bewerkt is dan nog zacht uitgedrukt. Van een spannend boek over de avonturen van schildknaap Tiuri, is The Letter for the King nu een moderne en hedendaagse fantasy-serie geworden. Althans…

Het is bekend dat Tonke Dragt er niet per se iets van moest hebben, zo zei ze in de Grote Vriendelijke Podcast. Maar door de grote veranderingen zou het wel direct duidelijk zijn dat het geen verfilming zou zijn. Een serie, gebaseerd op het boek, dat moest het worden en daar had ze wel vrede mee. En inderdaad, een verfilming is het zeker niet. De verhaallijn is in de kern hetzelfde, maar met het oog is daar bijna niets van terug te zien. Er ligt namelijk een dikke saus van magie, subplots, coming of age thema’s en personages overheen.

Het is een contrast met het boek, en hoewel dat absoluut iets is om toe te juichen, ontbreekt het hier en daar in de uitwerking

Zo probeert de serie duidelijk te laten zien dat ze niks willen weten van de huidige tijdsgeest en speelt een knap Aziatisch meisje de rol van stoere ridder en wordt Piak uit het boek vervangen door Lavinia, die in de serie een sterke vrouwenrol wegzet en Tiuri en zijn queeste zelfs behoorlijk ondersneeuwt. Maar ook laat de serie zien dat er echt wel schildknapen waren die niet op meisjes vielen. Het is een contrast met het boek, en hoewel dat absoluut iets is om toe te juichen, ontbreekt het hier en daar in de uitwerking.

Het zou bijvoorbeeld geen straf zijn geweest om meer van Jussipo en Foldo te zien. Daarnaast zijn er zoveel subplots dat Tiuri en zijn brief al snel naar de achtergrond verdwijnen. Het is weliswaar de gebeurtenis die elke steen doet rollen, maar waar we allemaal weten dat het voor hem een race tegen de klok is, lijken de andere personages zich vrij snel van Dagonaut naar Unauwen te verplaatsen. De obstakels die Tiuri in het boek moet overwinnen, lijken in de serie eerder mentale obstakels van de personages te zijn. Vooral het thema identiteit staat hierin centraal.

De Nederlandse Gijs Blom zet een ijzersterke rol van prince Viridian neer, maar zijn personage zelf komt een beetje uit de lucht vallen.

Je zou bijna vergeten dat dit alles wordt uitgewerkt in een seizoen van zes afleveringen. Helemaal als je bedenkt dat we het stukje magie nog niet eens gehad hebben. De Nederlandse Gijs Blom zet een ijzersterke rol van prince Viridian neer, maar zijn personage zelf komt een beetje uit de lucht vallen. Hij krijgt eigenlijk al snel een soort Voldermort label op zijn hoofd geplakt en het wordt al snel duidelijk dat er maar één Harry Potter rondloopt die hem kan verslaan (en wie o wie zou dat nou zijn????). Toch blijft het vrijwel het hele seizoen vrij onduidelijk wat hier nou precies de bedoeling van is. Er wordt veel gepraat over krachten en het licht, maar behalve een Narnia-achtige eindscène blijft het een raadsel.

Al met al is The Letter for the King eerder een coming of age, dan fantasy. De kinderlijke humor maakt het lastig om affiniteit met de personages te krijgen, helemaal omdat ze soms wat mager zijn uitgewerkt. Het doet je twijfelen aan je jeugdsentiment, want het boek weet op elke leeftijd nog te raken. Het streven van de serie is nobel, maar er zijn meer afleveringen voor nodig om dat streven ook sterk neer te kunnen zetten. Het heeft potentie en is vermakelijk, maar verwacht geen ‘verfilming’ van het boek of de nieuwe Game of Thrones.