‘Laatste weduwe’ is het nieuwste deel in de Will Trent-serie van Karin Slaughter. Deze serie heeft inmiddels negen delen en dan is natuurlijk de vraag of zo’n nieuw deel dan nog wel vernieuwend/interessant is. In deze recensie geef ik antwoord op die vraag (SPANNEND).

Voordat je nu afhaakt omdat je misschien nog nul boeken uit deze serie gelezen hebt, geen paniek; de boeken zijn ook prima los van elkaar te lezen. Zelf ben ik ooit in het derde deel begonnen (‘Genesis’) om vervolgens de rest van de serie ook kriskras door elkaar te lezen. Slaughter is een ster in het samenvatten van voorgaande delen in korte maar veelzeggende zinnen. Je bent dus snel genoeg op de hoogte van belangrijke gebeurtenissen uit het verleden.

Oke, dan nu terug naar het boek:

Het verhaal klapt er direct lekker in als kinderarts Sara, de vriendin van rechercheur Will, ontvoerd wordt nadat ze onderweg zijn om te helpen bij een, vermoedelijke, terroristische aanval. Tijdens de ontvoering gebeurt er een hoop en we lezen deze heftige gebeurtenis dan ook vanuit verschillende perspectieven (Sara, Will en Faith). Het verhaal blijft daarna ontzettend dynamisch en pas na ongeveer 250 bladzijdes kon ik mezelf er toe brengen het boek even weg te leggen. Terwijl Will alles op alles zet om Sara levend terug te krijgen, ontdekt Sara zelf een geheel nieuwe wereld.

Hoewel Sara en Will nu al een hoop samen hebben meegemaakt, slaagt Slaughter er toch weer in een geheel nieuw verhaal neer te zetten. Juist het feit dat ze nu uit elkaar zijn, werkt in het voordeel van de karakterontwikkeling van Sara en Will. Sara ontpopt zich als een badass bitch terwijl Will juist een meer gevoelige kant van zichzelf laat zien. We weten allang dat hij een klein hartje heeft, maar dat liet hij nooit zo merken, tot nu. In feite hebben ze van karakter gewisseld, gedwongen door de huidige situatie, en precies dat is wat dit boek zo goed maakt. De groei (of transformatie) in het karakter van Will en Sara voelt erg natuurlijk door de opzet van het verhaal.

Sara ontpopt zich als een badass bitch terwijl Will juist een meer gevoelige kant van zichzelf laat zien

Uiteindelijk blijkt de ontvoering van Sara natuurlijk veel groter te zijn dan een ontvoering op zich, maar daar ga ik niet teveel over verklappen… Door het perspectief van Sara zien we hoe de mensen die haar ontvoerd hebben wel een heel bijzondere agenda hebben en dat Sara bovendien niet het enige slachtoffer is. Dat er iets groots staat te gebeuren voel je in ieder geval het hele boek aankomen. Als een soort tijdbom en persoonlijk vind ik dat heerlijk lezen. Will en zijn team ontdekken ondertussen steeds meer puzzelstukjes over Sara’s ontvoerders en één ding is zeker; het zijn absoluut geen lieverdjes en zoals altijd in een klassieke Slaughter is er altijd meer aan de hand dan het blote oog ziet.

Slaughter heeft zichzelf overtroffen en bewijst dat een serie na acht delen nog steeds niet uitgemolken hoeft te zijn. Petje af en vier welverdiende sterren.