Bij het lezen van De Stille Patiënt kreeg ik direct The Sinner-vibes. Je weet wie het gedaan heeft, maar niet waarom. Het lijkt een opkomende nieuwe verteltechniek van het thrillergenre te worden. Persoonlijk vind ik dit behoorlijk interessant, maar dan moet het wel goed gedaan worden. Het tweede seizoen van The Sinner bijvoorbeeld, sloeg voor mij de plank genadeloos mis. Die recensie is hier te lezen. Deze manier van vertellen vraagt namelijk om sterke- en goed uitgewerkte karakters. Of Alex Michaelides mij heeft weten weg te blazen met zijn debuut De Stille Patiënt lees je hier.

De omslag van het boek verklapt vrijwel helemaal niks. Aan de binnenkant van het boek is een korte beschrijving te vinden:

Alicia Berenson lijkt een perfect leven te leiden; ze is kunstenaar, gelukkig getrouwd en woon tin een prachtig huis in een goede buurt in Londen. Maar als haar man op een avond thuiskomt doet ze iets verschrikkelijks: ze schiet hem vijf keer in het gezicht. Sindsdien zwijgt ze.

Alicia’s weigering om te praten, of een verklaring te geven voor haar daad, maakt de moord op haar man tot een mysterie dat tot de verbeelding spreekt van media en publiek. Haar kunst wordt onbetaalbaar, terwijl Alicia zelf ver van alle media in een psychiatrische inrichting is opgenomen.

Psychotherapeut Theo Faber heeft lang moeten wachten voor hij de kans krijgt om Alicia te behandelen. Hij is vastbesloten Alicia aan het praten te krijgen en het motief voor haar daad te achterhalen. Maar met zijn vastberaden zoektocht naar de waarheid brengt hij ook zichzelf in gevaar.”

Elk personage gaat voor eigen gewin
We lezen het verhaal vanuit Theo en zo nu en dan lezen we dagboekfragmenten van Alicia. We zien Theo in haar oude leven wroeten, waar dan ook al snel uit blijkt dat er veel meer gaande was dan men op het eerste gezicht dacht. Niet alleen in het gedane politieonderzoek, maar ook in Alicia’s persoonlijke omgeving en in de psychiatrische inrichting waar Theo werkt.

Elk personage in het boek lijkt voor eigen gewin te gaan. Alicia’s oude vrienden en familie die allemaal een imago hoog te houden hebben, een psychiatrische inrichting waar collega’s over lijken zouden gaan als dat betekent dat ze hun baan kunnen houden in een tijd waar er flink wordt bezuinigd op alles wat maar met zorg te maken heeft. Zo zien zij Alicia bijvoorbeeld als een beroemdheid. En zolang zij er is, gaat niemand toch juist déze inrichting wegbezuinigen. Toch? Theo lijkt zichzelf opnieuw te moeten bewijzen als psychotherapeut, maar ook als vriend voor zijn vrouw Kathy. Hij lijkt geobsedeerd door zijn strijd Alicia weer aan de praat te krijgen en dat gaat ten koste van zijn relatie. Of toch niet?

Een moord is niet alleen een einde, maar ook een begin

Moet je dit boek lezen? (Spoiler: ja)
Al deze personages laten gedurende het boek hun ware aard zien. Want zegt nou zelf, iedereen heeft een geheime agenda. Michaelides laat op briljante wijze zien hoe egoïstisch de mens nou eigenlijk kan zijn. Niet alleen om eigen gewin, maar ook om de diepe rauwe emotie te rechtvaardigen. Hij laat ons zien dat een moord nooit een op zichzelf staande gebeurtenis is. Ontmoetingen, relaties, emoties, gebeurtenissen en openbaringen. Een moord is niet alleen een einde, maar ook een begin. En dat heeft Michaelides naar mijn mening nagenoeg perfect gedaan; je weet het einde, maar niet het begin. Hij weeft heden en verleden zo fijntjes daar elkaar dat je het verschil bijna niet weet te vertellen en de ontknoping was dan ook fantastisch uitgewerkt.

Dit boek moet je gewoon lezen en krijgt van mij 4,5 sterren.