Peter Römer kennen we natuurlijk van de Baantjer-boeken. Samen met zijn vrouw Annet Hock schrijft hij sinds een aantal jaar ook thrillers. In 2017 kwam En nu ik! uit, in januari verscheen de literaire thriller Oog om oog. Vandaag vertel ik je wat ik vond van die laatstgenoemde titel.

door Paula

Hier gaat Oog om oog over

Al meer dan twintig jaar kennen ze elkaar, de vriendengroep rond jeugdvrienden Sander en Lucas. Vier stellen die lief en leed, zon- en feestdagen met elkaar deelden. En van oudsher minimaal één week per jaar met hun gezinnen naar Schiermonnikoog gingen – de ouders in het grote huis, de kinderen in tentjes in de tuin. Toen de kinderen eenmaal het huis uit waren werd de vriendschap minder vanzelfsprekend. Ze zagen elkaar nog wel, maar de banden werden minder hecht.

Uit nostalgie besluiten de acht nog eenmaal terug te keren naar de goede oude tijd. Maar het is niet meer hetzelfde. De onderlinge verhoudingen zijn veranderd, er is veel gebeurd. En wat een vrolijke reünie op Schiermonnikoog had moeten zijn, loopt uit op een drama. Want het verraad dat een kwarteeuw jaar geleden plaatsvond, vindt eindelijk zijn uitweg…

Je hoofd bij de les houden (en pen en papier erbij!)

Je moet als lezer je hoofd goed bij de les houden in Oog om oog. Het verhaal begint met Sander, die met een burn-out thuiszit en zijn coachingwerk tijdelijk heeft neergelegd. Al snel komt daar een rits aan personages bij – zijn vrouw Claudia, jeugdvriend Lucas en aanhang, Ruud, Evelien en noem maar op. Pen en papier bij de hand houden tijdens het lezen is hier zeker handig, anders raak je binnen no-time de draad kwijt.

‘Pen en papier bij de hand houden tijdens het lezen is hier zeker handig, anders raak je binnen no-time de draad kwijt’

Toch draait het verhaal met name om Lucas en Sander. Ze waren jeugdvrienden en studeerden samen in Leiden. Een incident tijdens het afstuderen, waarbij Lucas alle eer opstreek, zit Sander alleen nog steeds niet lekker. Het zit hem zelfs heel erg dwars. Eigenlijk zien Sander en Lucas elkaar nauwelijks meer, Lucas woont namelijk in Amerika, maar als Sanders vrouw Claudia besluit om een vriendenweekend naar Schiermonnikoog te organiseren komt daar verandering in. Vroeger gingen Sander en Claudia namelijk jaarlijks met een grote vriendengroep naar het eiland toe, maar toen de kinderen groter werden verwaterde de traditie. Na twintig jaar keren ze dus terug, maar het wordt allesbehalve een vriendenweekend als vanouds. Als iedereen aankomt, staan de verhoudingen meteen op scherp.

Recensie: Oog om oog - Römer & Hock

Iets meer spanning

Een flinke lading personages dus. Om een beeld te krijgen: je hebt Sander & Claudia, Lucas & Alexandra, Ruud & Evelien en Tamara & Pim. Verder zijn er ook nog oudere kinderen mee naar het eiland, loopt zoontje Troy van Lucas en Alexandra rond en komt Monique, de ex-vrouw van Lucas, ook nog langs. Toch is het verhaal prima te volgen en zijn de personages stuk voor stuk goed uitgewerkt. Je leert ook iedereen kennen. In het begin lees je vooral vanuit Sander, maar later switch je zo ongeveer per alinea van personage. Dat is even schakelen, maar als je de verhoudingen doorhebt leest het heerlijk. Want goed schrijven kunnen ze, Römer & Hock.

‘De manier waarop Römer & Hock schrijven is ontzettend vlot, maar er mocht meer spanning en vaart in het verhaal van mij’

Als je alle personages kent, komt het verhaal pas op echt op gang. Ik heb daar een dubbel gevoel bij. Aan de ene kant is het goed dat het échte spannende verhaal pas ruim over de helft van het boek begint. Zo heb je voldoende tijd om de personages te leren kennen en hun bijbehorende motieven. Aan de andere kant, komt het wel erg laat op gang. Rond de 100 bladzijden vroeg ik me af of er nog iets ging gebeuren. De manier waarop Römer & Hock schrijven is ontzettend vlot, maar er mocht meer spanning en vaart in het verhaal van mij.

Mijn eindoordeel over het boek

Ik geef Oog om oog 3 sterren. Een goed geschreven literaire thriller met zorgvuldig uitgewerkte personages. Naar mijn mening mocht er alleen meer spanning in aan het begin, nu vroeg ik mij vaak af: wanneer gaat er écht iets gebeuren? Het einde maakt gelukkig veel goed – plotwendingen! – waardoor je het boek toch met een voldaan gevoel dichtslaat. Ik wel, in ieder geval.