Alweer een tijdje geleden ontving ik Steigereiland thuis. Vanwege mijn scriptie (die ik inmiddels heb gehaald, yay!) duurde het wat langer dan normaal voordat ik het boek er bij pakte. Toen ik samen met Esther een weekend ging kamperen tijdens Welcome to the Village kon ik eindelijk rustig de tijd nemen om het boek te lezen.

Synopsis

Lin moet altijd schipperen: tussen haar functie als rechercheur in de regio Rijnmond en haar officieuze rol als ordebewaker op Steigereiland: een kleine gemeenschap van woonbootbewoners waar zij al heel haar leven deel van uitmaakt. Als er een drugsvondst wordt gedaan, krijgt die zaak topprioriteit. Maar dan verdwijnt de vijftienjarige Sabine, Lins buurmeisje en zwemmaatje. Niet alleen wordt Lins ex daarmee in verband gebracht, ook brengt het Lin terug naar een noodlottig ongeval in het verleden. Is zij in staat Sabine op tijd te vinden, of komt het allemaal te dichtbij?

Recensie

De auteur van dit boek, Lidewij Martens, schreef onder andere scenario’s voor Flikken Maastricht en Baantjer. En dat is te merken. Steigereiland zit namelijk op dezelfde manier in elkaar: verschillende gebeurtenissen die elkaar snel opvolgen en uiteindelijk samenkomen. Behoorlijk voorspelbaar, maar niet heel anders dan andere politieromans. Toch had het voor mij wel wat complexer gemogen. Zeker in vergelijking met de politieromans en thrillers die ik de laatste tijd heb gelezen, is dit verhaal vrij mager. Waar ik bij DNA of Vortex tot het einde in spanning zat om de ontknoping, was Steigereiland voor mij geen ‘pageturner’ – de mate van voorspelbaarheid was net iets te hoog. Ik merkte al snel waar het heen ging. Dit hoeft niet erg te zijn, maar zorgt er helaas wel voor dat de spanning ontbreekt en dat element is toch wel vrij cruciaal voor dit genre. Ook vervelend vond ik het dat de auteur alsmaar zijwegen insloeg en er geen concrete antwoorden of aanwijzingen volgden op de zaken waar Lin aan werkt. Bovendien blijf je na het lezen achter met een paar onbeantwoorde vragen. Hoewel de gebeurtenissen elkaar snel opvolgen en je dus zou verwachten dat er behoorlijk wat vaart in het boek zit, worden veel situaties niet voldoende uitgewerkt en dus verliezen ze hun kracht.

Wellicht ben ik inmiddels teveel goede (Scandinavische) thrillers gewend en ben ik te kritisch geworden. Maar wanneer ik het boek vergelijk met Nederlandse series in hetzelfde genre (denk aan Undercover en Mocro Maffia), weet ik zeker dat het beter kan. Iets anders waar ik zelf helemaal kriebelig van werd waren de gedachtenspinsels of uitspraken van de karakters. Het was soms niet helemaal duidelijk of dit een opmerking van de alwetende verteller was of een gedachte van een van de personages, maar problematisch vond ik ze hoe dan ook. Een voorbeeld: wanneer twee jonge meiden geïntroduceerd worden aan de lezer blijkt de één “veel te dun” te zijn en de ander veel “babyvet” te hebben, “maar er niet mee te zitten”. Disturbing much! Ook worden een aantal verdachten voortdurend “De Chinezen” genoemd, louter gebaseerd op een buitenlands accent. Niet helemaal oké als je het mij vraagt.

Eindoordeel

Al met al is dit boek dus niet helemaal mijn ding. Het is makkelijk te volgen, dus wat dat betreft is Steigereiland perfect voor op vakantie. Toch blijf ik het jammer vinden dat het verhaal vrij voorspelbaar is en de karakters stereotyperend zijn. Het mag naar mijn mening allemaal wel wat complexer.

Meer lezen in dit genre?

Ik volg je van Lisa Jewell: een echte pageturner

Echo van Thomas Olde Heuvelt: beter dan King?

Met Vortex bewijst Yrsa Sigurdardóttir opnieuw dat ze het thrillergenre uitstekend beheerst