Afgelopen week verscheen bij Atlas Contact de langverwachte essaybundel Wolf: dertien essays over de vrouw, samengesteld door Maartje Laterveer. Vandaag deel ik mijn eerste indruk van deze bundel. 

Door Anna

Wolf wordt geopend door een essay van Maartje Laterveer, genaamd Wat maakt de vrouw? En dit essay zit direct bomvol eye-openers. Laterveer bespreekt o.a. vrouwen, hun (beperkte) vrijheid en machtsverhoudingen. In haar essay haalt ze verschillende feministen aan die ieder zo hun eigen kijk op de samenleving hebben. Een rode draad door haar verhaal is de uitspraak van Simone de Beauvoir: “je wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt”. Laterveer voegt daar het volgende aan toe:

Volgens mij geldt echter hetzelfde voor mannen: mannen worden ook niet als ‘typisch mannelijk’ geboren, maar krijgen gedurende hun opvoeding allerlei boodschappen mee over mannelijkheid en wat daar wel en vooral niet bij hoort. Misschien geldt het inmiddels zelfs wel meer voor mannen dat dit een nogal beperkte en dus beperkende boodschap is, want dankzij het feminisme zijn er voor vrouwen allerlei alternatieven voor de mainstream-opvatting van vrouwelijkheid, waar die er voor mannen nog veel minder zijn. (p. 14)

Titelverwijzing, thema’s en verkenning van de opties

Ook wordt een deel van haar essay besteed aan thema’s als imperfectie, ideaalbeelden, size zero en ‘de norm’. Naar mijn mening een prachtig essay om deze bijzondere bundel te openen. Alle belangrijke thema’s komen even kort aan bod, je wordt meteen wakker geschud met een paar interessante en belangrijke feiten. Na Laterveer volgen nog 12 vrouwen die ieder op hun eigen manier op zoek gaan naar oorzaken en patronen die de positie van de vrouw in de huidige samenleving kunnen verklaren – of zoals Laterveer stelt: verkennen. Deze bundel bespreekt namelijk meerdere opties zonder een definitieve conclusie te geven. Met als doel het inspireren en tot denken aanzetten van de lezer. Thema’s die aan bod komen zijn o.a. #MeToo, seks, macht, hormonen, bevrijding, groepsculturen, liefde, kunst, gelijkheid en verschillen.

Ik wil nog heel graag even aanstippen dat ik de verwijzing van de titel naar Virgina Woolf echt fantastisch vindt. Maar… er is nog een verwijzing naar de wolf – het dier. En deze kan ik niet beter uitleggen dan Laterveer zelf:

De wolf staat voor mannelijkheid en agressie, maar is dat in wezen juist niet. Er zijn ook vrouwelijke wolven, allereerst, en de wolf is geen agressief dier. Het is een uitermate slim en vriendelijk dier dat alleen aanvalt wanneer het nodig is. Zo zie ik de ideale feminist: zij (of hij) valt niet per se aan, ze is zelfs niet per se boos. Alleen wanneer het nodig is. (p. 25)

Wat mij betreft zijn de essays een echte must-read voor iedere (jonge) vrouw én man. Het geeft een volledig beeld van de huidige samenleving, zet je aan het denken, maakt je aan het lachen en zorgt hier en daar ook voor wat herkenbaarheid.